Iedere karpervisser denkt er wel eens aan hoe het zou zijn om een volledig jaar te kunnen karpervissen zonder enige werk- of schoolverplichting. Toen ik in januari 2009 een stop zette achter mijn studies, zag ik een kans om deze unieke kans te grijpen. De keuze stond vast, ik ging me een jaar toespitsen op mijn thuiswater.

Een hoopvolle start was het dus niet en het zou alleen nog maar verslechten omdat ik tijdens de volgende sessie (zal ongeveer begin maart geweest zijn) niet verder kwam dan een 8kg schub. Toch was deze vis meer dan welkom, want de koude nachten vroegen veel doorzettingsvermogen. Het koude weer bleef immers aanhouden en dit vergt veel van materiaal en visser. Verblijvend in een oval met overwrap heb je niet zoveel luxe en al zeker niet tijdens een weeksessie. De achterliggende gedachte was mobiel vissen, maar zeer lonend was dit niet. In april kwam er dan eindelijk toch wat beterschap, de watertemperatuur had eindelijk een respectabele temperatuur bereikt en dit resulteerde in de eerste sessie van 7 vissen waarvan alle vissen de 10kg grens overschreden. Het bleef hard vissen, maar dit zijn toch de vissen waarvoor ik het deed.

Ergens in mijn grijze massa begon ik ook al stil te hopen op het warme weer en begon ik mijn pijlen te richten op de ondiepere platen die het water rijk is. De stek waarop ik bezig was leek me nog steeds de juiste keuze en na slechts 2 dagen rust, liet ik de voerboot alweer te water om een 2tal kg Paradise Fruit freezers van EnergyBaits te droppen op een stek waar het amper 1 m diep is.Zou het nog te vroeg zijn of was het toch de juiste keuze? 64 uur later lag de eerste 15kg gras van het jaar op de mat, gevolgd door Falco op 17kg en nog 4 andere vissen waarvan de kleinste nog steeds mooi over de 10kg ging. Tegen de volgende avond had ik er reeds 8 op de kant, waarvan de kleinste vis 9kg bedroeg. Jammer genoeg kwam er een einde aan de aanbeten en leverde de volgende nacht alleen maar een schub van 13kg op. Dit was voor mij het signaal om te verkassen en tegen de volgende middag zat ik al op een andere stek welke misschien een verkeerde keuze zou zijn. Na een etmaal geblankt te hebben, besloot ik de stek nog 12 uren te geven alvorens terug te verkassen en ik besloot slechts 1kg boilies te verspreiden over de 4 hengels.
Het zal rond 9 uur in de ochtend geweest zijn toen de diepste hengel langzaam begon af te lopen. Na een gevaarlijke afdaling naar de stokken genomen te hebben, kon ik eindelijk de dril laten plaatsvinden. Veel meer dan een lomp gewicht kon ik niet waarnemen en voor het eerst dit jaar had ik echt grote verwachtingen van de dril. Een 20minuten later kon ik het net steken onder een lompe spiegel. De naald van de unster bleef staan op 18,5kg, van een mooie sessie gesproken! De spiegel zat nog niet in de zak of 2 van de andere 3 hengels kwamen tot leven. Ik besloot de hengel in open water te laten lopen en ging een geforceerde dril aan met de andere vis. Dat de vis langzaam actief werd, bewees deze hoog gebouwde schub die 14,5kg op de weegschaal bracht. Ik besloot geen foto’s te nemen omdat er nog steeds een hengel afliep. Tergend traag bleef de slip tikken en ik vermoed dat de vis zich nu toch al op ruim 120meter uit de kant bevond. Combineer dit met nylon en je begrijpt al snel dat dit geen gemakkelijke job was. Halverwege de dril wist de vis zich dan ook van de haak te ontdoen, mij achterlatend met een rechte hengel en bibberende handen. Dit was ook de reden waarom ik moest nadenken over mijn, nog niet op punt staande, chod-rig. Ik moest dus het viswater even achter laten om de nodige aankopen te doen en enig zoekwerk op internet te verrichten. Ik besloot wel de stek regelmatig van genoeg bollen te voorzien, want ik zat op een goudmijntje. 7
4 dagen later was ik terug maar had een zeer wrang gevoel door de drukte. De vangsten waren niet onopgemerkt gebleven, want plots waren alle topstekken bezet. Ik had het geluk dat ik kon plaats nemen op “mijn” bevoerde stek. Alhoewel alles goed voorbereid was, bleven de aanbeten uit. Het was pas na 2 dagen dat ik plots vrij snel na elkaar een 13kg
spiegel en een gras van 16,5kg mocht verwelkomen. Daarna duurde het opnieuw 4 dagen tot wanneer ik een nacht van 3 schubkarpers kon beleven. Het betrof een school karper van het zelfde jaartal vermoed ik, want ik ving ze op gewichten tussen de 12 en 14kg. Toch moest ik een nieuwe stek uitkiezen want deze stek was uitgeput, een grote inschattingsfout van mij want ik dacht dat deze stek veel meer visdruk aan kon.
Na een dag of 3 thuis zitten, stak er plots een stevige westenwind op, voor mij het signaal om toch al terug te gaan. Aangezien het een instant-sessie betrof, besloot ik bij aankomst eerst te observeren. Mijn keuze was snel gemaakt toen ik een mooie schub zag draaien en al vrij snel stond mijn tent opgesteld en lagen er 4 stokken op uiteenlopende dieptes. Tegen de volgende dag zat er een 15kg schub in de zak en was ik weer een tevreden man. Helaas niet voor lang, want het gekende probleem van het voorvoeren stak de kop op. Ik werd het slachtoffer van kinderachtig gedrag over het plaats nemen op een voorgevoerde stek. Normaal ben ik iemand die steeds rekening houd met mensen die aan het voorvoeren zijn. Deze sessie was echter instant en ik had ook geen andere keuze dan een waarschijnlijk voorgevoerde stek te nemen. Wanneer er bijna overal gevoerd wordt, kan je niet anders dan je het niet meer aan te trekken en gewoon ergens te gaan zitten. Anders beland je op een waardeloze stek en dat is me teveel van het goede.Ik liet gans het voorval al snel achterwege en halverwege mei zat ik op 1 van de topstekken om samen met een collega van van Energy een duo-sessie te vissen. Jammergenoeg voor hem kwamen alle runs van mijn stek en toen hij naar huis vertrok had ik al reeds een vis of 9 met daarbij een 19kg spiegel en 15kg schub. Het was een zeer plezante sessie, alleen de overmatige algengroei was een demper op de vreugde. Ik besloot de stek te verlaten en op krachten te komen thuis. De ideale kans om ook achter een lading vers aas te rijden bij EnergyBaits.
Zoals gepland stak ik na een weekje rust de banksticks terug in de zachte oeverkant. Het riet wuifde langzaam mee met de warme zuidwestenwind die vanachter me over het water blies. De algen- en wiervelden groeiden weelderig tot aan het wateroppervlak en ik geraakte al ontmoedigd. 8
Ik besloot alvast snel een 2tal kg bollen te verspreiden over de grote kleiplaat en opteerde om 3 hengels pop up te vissen. Door het vele wier zou ik met mijn snowmanmontage alleen maar problemen gekregen hebben door het vele wier.
De hengel onder kant werd voorzien van een enkele tijgernoot. Nog geen 5 minuten later stond ik echter al met deze hengel in de hand en drilde een zeer mooie schub af. Daarna kwamen de vissen in spoedtempo de mat op en na een dag of 3 vissen had ik 24 vissen op de kant waaronder een 15kg en 16kg schub. En dan nog durft men zeggen dat vissen luieren is …
De aanbeten vielen uiteindelijk dan toch stil en ik besloot om te verkassen en de resterende 4 nachten nog te slijten op de stek welke ik in het voorjaar had overbevist. De vis sprong er massaal, doch kon mijn vismaat Pascal er geen enkele op de mat krijgen. Ik nam de stek van hem over en nog geen kwartier na inworp had ik al een schubkarper, gevolgd door een spiegel van mooi gewicht. De vis bleek massaal te azen op zoete boilies, want mijn tijgernoten en andere bollen werden gewoon genegeerd. Dit was ook het geval bij de vissers aan de overkant, een heel rare gebeurtenis. Ik slaagde er in om 1 van mijn 3 targets op de kant te krijgen op het mooie gewicht van 15kg. Een reden om deze stek weer aandacht te schenken en ik bleef doorvoeren, ook al waren we eind juni en was de kans op stekkenpezers aanzienlijk aanwezig.
Door omstandigheden moest ik het voeren opgeven en kon ik pas half juli terug aanwezig zijn aan het water. Ik besloot te starten op dezelfde stek maar 1 spiegel later was ik al druk aan het inpakken om te verkassen. Ik had een absurde hoeveelheid vis gevonden in een achtergelegen kom, op een stek waar geen kat nog aandacht aan besteedde. Ook ik had deze vissen per toeval ontdekt dankzij mijn polaroidbril, welke ik nog steeds beschouw als 1 van mijn beste aankopen. In de broeierige hitte versleepte ik het materiaal, mezelf beklagend waarom ik altijd zoveel meenam naar het water. Maar deze intensieve arbeid was ik al gauw vergeten toen ik grote scholen vis zag zonnen boven een plaat waar 2 meter water op stond. Ik vaarde voorzichtig uit en verwachtte al gauw een aanbeet. Een nacht later zat ik ietwat ontgoocheld naar mijn hangers te kijken die nog steeds niet hadden bewogen. Ik kon niet direct bedenken waarom ik geen beet kreeg en besloot 2 hengels met de chodrig te vissen. Direct kreeg ik er respons op en ik slaagde erin om op 2 sessies verspreid over 2 weken (telkens 4 dagen gevist) 28karpers te vangen waarvan de lichtste 12kg woog en maar liefst 4 karpers boven de 15 kg gingen. Helaas kwam ook hieraan een einde en moest ik weer gaan zwerven in de hoop om op een school vis te stuiten. 9
Deze zoektocht werd harder naarmate de zomer vorderde omwille van het vele natuurlijke voedsel. Ik besloot toch een klein offensief op poot te zetten en kreeg 2 beloningen. Een hele mooi schub van iets over de 15kg en terug mijn target welke ik al vroeger in het jaar had gevangen, terug op 15kg. Ik was zeer tevreden met zo’n resultaat en ik besloot om het visseizoen langzaam te laten eindigen. Ik had immers geen zin om nog eens een ware veldslag om de stekken mee te strijden met de andere vissers, daarvoor had ik al iets teveel uren gevist en was ik ook even de motivatie kwijt. Ook de drang om een 20kg op de mat te krijgen was plotsklaps weg, ik was verzadigd en ik besloot om terug te gaan studeren. Velen verklaarden mij gek toen ze hoorden dat ik in de maanden september en oktober amper zou vissen, maar het interesseerde me op dat moment niet meer. Ik had me geamusseerd en toffe tijden aan het water meegemaakt. Ik voelde me ook enorm vereerd toen ik na het opmaken van de jaarbalans meer dan een ton karper kon bijschrijven in mijn logboek. Normaal zeggen gewichten me niet zoveel, maar ik was er maar al te trots op dat ik 16karpers van boven de 15kg op mijn mat had mogen verwelkomen. Dit had ik nooit durven dromen.
Als afsluiter zou ik toch een aantal mensen willen bedanken, omdat zonder hen dit niet mogelijk zou kunnen geweest zijn. Allereerst mijn vriendin, omdat ze steeds paraat stond om foto’s te komen nemen en ook geen problemen maakte toen ik zolang van huis weg was.
Ook gaat er een grote dank uit naar Jose, Rico en Gerdine van EnergyBaits, zonder hen zou ik nooit voldoende aas gehad
Ik hoop dat iedere hebben om mijn plannen door te voeren. Ik vind het top van hen dat ze me vertrouwen om hun producten uit te testen en ik hoop deze samenwerking nog lang te kunnen voortzetten.
Ik ben zeer tevreden dat ik deze kans genomen heb om een droom van velen te beleven en ik kom er met veel meer wijsheid uit. karpervisser deze kans zou kunnen krijgen, want het is een unieke ervaring.
Sven Van Quaquebeke.

bron. vbk.be