Met de titel van dit artikel bedoelen Louw en Rico niet de oudere karpervissers die je af en toe nog tegenkomt aan de waterkant, al wordt dat steeds minder. De gemiddelde leeftijd van karpervissers is namelijk veel lager dan dat deze vroeger was. Met de titel van dit artikel bedoelen Louw en Rico de karpers van dit gewicht die onze viswateren bevolken.

Louw

Na vele jaren van proberen in binnen- en buitenland wil ik eindelijk eens een vijftigponder vangen. In het voorjaar van 2008 wordt er met Rico Vielvoije, de eigenaar van Energy Baits, een plan uitgewerkt om deze droom eindelijk in vervulling te laten gaan. We kiezen voor twee grote wateren van dertig tot veertig hectare die relatief dicht bij huis liggen. Als aas kies ik voor een birdfood boilie die mij door Rico in voldoende hoeveelheid ter beschikking wordt gesteld. Voordat ik de uitgekozen wateren aanpak ga ik in april met Robert en een andere vismaat eerst nog een weekje naar La Horre in Frankrijk. Gezamenlijk weten we daar 54 karpers te vangen met enkele uitschieters. Vier vissen wegen boven de veertig pond, waarvan de zwaarste vis een schitterende spiegelkarper van 47 pond is die door Robert wordt gevangen. Helaas verspeel vlak voor het net een nog groter exemplaar waardoor de eerste kans op mijn droomvis verkeken is.

In mei is het tijd voor de eerste sessie op een van onze thuiswateren. Bij aankomst blijkt het redelijk rustig te zijn met vissers, zelfs een van de beste stekken is vrij. Deze stek betreft een kleine baai met wiergroei waar de karpers afpaaien. Ondanks dat hier nog geen karper aanwezig is besluit ik om hier te beginnen. Rico is al een paar dagen aan de overkant aan het vissen en hij heeft al een mooie schubkarper van 24 pond gevangen. Bovendien heeft hij ook enkele vissen op mijn stek zien springen. Rico vertelt mij dat hij ’s avonds gaat inpakken zodat ik een goede uitwijkmogelijkheid heb als mijn stek niet productief is. De nacht verloopt zonder actie en ’s morgens vroeg zit ik over het water te turen maar zie ik geen teken van leven. Na het ontbijt zie ik op de stek van Rico – die inmiddels vertrokken is – een karper springen. Als er even later nog een karper springt dan is het voor mij duidelijk. Snel pak ik mijn spullen in en breng ik alles naar de overkant. Op de stek aangekomen leg ik de eerste hengel naar links, de tweede in het midden en de derde in het midden. Omdat de vissen niet verder dan tien tot vijftien meter uit de kant sprongen vis ik op deze afstand op dieptes van anderhalf tot vier meter. De rigs worden voorzien van een snowman en daaromheen voer ik ongeveer twintig boilies. Binnen een uur krijg ik de eerste aanbeet en kan ik een 24-ponds spiegelkarper verwelkomen. De rest van de dag blijft het rustig. De volgende ochtend krijg ik weer een aanbeet en deze keer is het een beduidend grotere vis in de vorm van een schitterende schubkarper van 35,2 pond. Ook nu blijft het de rest van de dag rustig. In de ochtend herhaalt het scenario zich en kan ik het net steken onder een oogstrelende schub van 42 pond. De rest van de sessie krijg ik geen actie meer maar na zes dagen vertrek ik met toch een voldaan gevoel.

Enkele dagen later ben ik terug voor een driedaagse sessie en nu is het aanzienlijk drukker. De karpers zijn volop aan het paaien maar mijn stek aan de overkant is gelukkig vrij. In de paaizone wordt aardig gevangen maar ik houd niet van die drukte en ga naar mijn oude stekje. De hengels positioneer ik op dezelfde wijze als tijdens de vorige sessie. De eerste vierentwintig uur verlopen zonder actie maar dan vang ik overdag een puntgave donkerbruine lederkarper van 29,1 pond. De volgende ochtend vertrekt er rond zes uur weer een hengel. Dit is duidelijk een grotere karper want mijn hengel buigt diep door. Na een dril van ongeveer tien minuten kan ik de vis landen en met 43,3 pond is dit een zeer goed resultaat. Direct hierna krijg ik een aanbeet op de linker hengel en wederom is het een schitterende schub die maar liefst 35,4 pond op de unster trekt. Het lijkt erop dat dit een geweldige sessie begint te worden. Ongelofelijk! ’s Middags volgt er nog een 26-ponds schub maar daarna krijg ik geen beet meer. Na het inpakken ga ik nog even langs bij Rico. Ook hij is aan het vissen en blijkt tijdens de eerste nacht al vijf vissen te hebben gevangen, waaronder een schub van 32 pond en een spiegelkarper van 34,2 pond. Maar net zoals bij mij vangt

Rico tijdens de rest van de sessie geen vis meer. En in de volgende drie vierdaagse sessie weten hij en ik er in totaal nog maar één karper bij te vangen.

Gelukkig blijft er nog genoeg over om van te genieten. Vooral de overvloed aan vogels doet ons goed. IJsvogeltjes vliegen op en af en soms zitten er zelfs twee tegelijk op onze hengels. Dit brengt me bij de woorden van Keith Jenkins, een van de beste Engelse hengelsportauteurs van dit moment: “Naarmate er meer jaren worden afgestreept op mijn persoonlijke kalender, interesseert het mij steeds minder of ik karper vang of dat ik niets vang.”

Ik heb steeds meer plezier om in de buitenlucht getuige te zijn van alles wat er om me heen gebeurt. Hoe meer ik spreek met gelijk gestemde vissers, des te meer voel ik dat veel moderne karpervissers steeds meer verstrikt raken in het jachtige en presterende gedoe. Helaas is dit in onze maatschappij gemeengoed geworden.

Eind juli pakken Rico en ik de draad weer op en samen weten we diverse vissen te vangen waaronder enkele schitterende veertigplussers. We hebben niet het geluk dat we een vijftigponder vangen en daarom besluiten we ons plan bij te stellen. Op het tweede water dat wij in gedachten hebben wordt een voercampagne gestart en tegelijkertijd gaan wij daar vissen. Half september beginnen we met vissen en bij toerbeurt vissen we door tot half oktober. Ik neem de eerste sessie voor mijn rekening. Vanaf de eerste dag voeren we enkele kilo’s Edition boilies en dit patroon zullen we elke dag herhalen. Op de derde dag krijg ik een aanbeet maar helaas schiet de karper los. Op de vierde dag zullen Rico en zijn vrouw en hond komen en vlak voordat ze arriveren krijg ik nog een run met als resultaat een schubkarper van ruim 32 pond. Als Rico foto’s heeft gemaakt zeg ik tegen hem: “Zo, de kop is eraf. De stek begint te lopen.”

Rico

Nadat ik de stek van Louw heb overgenomen, voer ik een gedeelte van het voer met de spodhengel. Spodding is als je overdag wilt voeren absoluut noodzakelijk vanwege de hier massaal aanwezige kokmeeuwen. Deze meeuwen laten niet één boilie passeren. Zelfs de aanwezige meerkoeten worden door deze meeuwen onmiddellijk beroofd van het smakelijke hapje. En hoewel dit soms tot vermakelijke taferelen leidt, is het tevens verdomd lastig. Als het ’s avonds donker is wordt het andere gedeelte van het voer met de werppijp gevoerd om zodoende toch de noodzakelijke spreiding te krijgen. Als het kampement staat bepalen mijn vrouw en ik hoe er gevist dient te worden. Aangezien we beiden een vergunning hebben kunnen we met zes hengels vissen. We denken echter dat vier hengels wel genoeg zijn om zodoende niet teveel lijnen in het water te hebben. Gerdine zal met twee hengels naar links en ik met twee hengels naar rechts vissen. Mijn verrassing is groot als binnen een half uur een hengel van mij vertrekt en ik een grote spiegelkarper van 43,4 pond mag fotograferen. Als even later Gerdine aan de beurt is met een niet minder mooie spiegel van 34,1 pond blijkt de voerstek dus goed te werken. Als de beide vissen voor het nageslacht zijn vereeuwigd worden ze terug gezet. Snel stuur ik een sms naar Louw die waarschijnlijk nog niet eens thuis is.

Voordat Louw terug komt voor zijn tweede vierdaagse sessie weten wij er nog drie vissen bij te vangen. Alle drie karpers wegen tussen de 24 en 28 pond. Als Louw twee dagen later weer aan het vissen is, vangt hij vrij snel drie karpers van 20 à 22 pond. Op de derde dag krijg ik een telefoontje van een dolgelukkige Louw die weet te vertellen dat hij net zijn droomvis heeft gevangen. Het betreft een prachtige schubkarper met een gewicht van 50,2 pond bij een lengte van 105 centimeter. He’s a lucky man! Als we de volgende dag terugkeren om gezamenlijk met de nog steeds dolgelukkige Louw een dagje gezellig met ons drieën te vissen, krijgt Louw weer een run en weet hij nog een mooie schub van ruim 36 pond aan zijn totaal toe te voegen. ‘s Avonds gaat er een intens gelukkige man naar huis en is de stek weer van ons.

Eerst Koffie ( Jakke - Jose -Louw - Rico)

Het seizoen is geslaagd. Het is waanzinnig maar ondanks deze grote vis loopt de sessie gewoon door. Na vier dagen keer ik terug op de ‘plaats delict’ waar Rico en Gerdine slechts één karper hebben gevangen. Maar wat voor één! Het betreft een schubkarper van maar liefst 47,1 pond. Onvoorstelbaar! Volkomen tevreden en nog steeds met een licht euforisch gevoel begin ik aan mijn derde sessie. Eerst neem ik maar eens een lekker biertje want ik heb niet zo’n haast meer. Na een uurtje te hebben genoten van de omgeving begint het te kriebelen en werp ik mijn hengels in. ’s Avonds en ’s nachts gebeurt er niets maar als ik de volgende ochtend over het water tuur gaat een stotterende aanbeet over in een volle run. Als ik mijn hengel oppak klapt deze gelijk dubbel ten teken dat het weer een grote vis betreft. Het gevaarlijkste moment van de dril is dat de karper een van de andere lijnen oppakt en dan is een losschieter niet denkbeeldig. Uiteindelijk glijdt de grote spiegelkarper zonder veel problemen in het landingsnet en is de vis tijdelijk de mijne. Na nauwkeurige weging wordt het gewicht van de schitterende vis op 49,3 pond vastgesteld. Even komt er een licht gevoel van teleurstelling bij mij op maar dat zet ik gelijk van mij af. Wat maakt het uit dat deze karper geen vijftig pond weegt? Ik ben heel erg blij dat ik deze door velen begeerde spiegel even in mijn armen mag sluiten. Het blijkt de enige vis van deze sessie te zijn.

Ik vis al meer dan twintig jaar met dezelfde onderlijn. Naar mijn mening heeft negentig procent van de moderne rigs geen meerwaarde voor onze visserij. Deze rigs heb ik allemaal uitgeprobeerd maar ik ben er nog nooit eentje tegengekomen die beter was dan mijn standaard rig. Wel zijn er rigs die ongeveer net zo goed zijn als mijn eigen rig maar dat is voor mij geen reden om er mee te gaan vissen. Mijn onderlijn ziet er als volgt uit.

Het onderlijnmateriaal is 15lb fluorocarbon van Korda en de haak is een Drennan Continental Boiliehook nr. 8 of 6 (bij groter haakaas). De hair laat ik gewoon doorlopen vanaf de onderlijn als ik mijn aas strak op de haak wil vissen maar meestal monteer ik een soepele hair en houd ik ongeveer één centimeter ruimte tussen de haak en het aas. Een stukje krimpkous vergroot het indraaiend vermogen van de haak en een ringwartel maakt de onderlijn af. De totale onderlijn is ongeveer twintig centimeter lang.

Voor minder moeilijke kleine wateren waar veel aanbeten zijn te verwachten pas ik mijn onderlijnen aan. In open water gebruik ik dan 24/00 tot 28/00 soepel nylon. Bij obstakels val ik terug naar 15lb gevlochten zinkende onderlijn, meestal van Gardner en een doorlopende hair. Op deze onderlijnen gebruik ik geen krimpkous maar gewoon een stukje zachte tube en tevens een gewone in plaats van een ringwartel.

Deze onderlijnen dekken mijn gehele visserij af met zowel een pop-up, een snowman of zinkend haakaas. Ook particles vis ik met deze rig. Het is dan slechts een kwestie van het aanpassen van de lengte van de hair. De enige situatie waar deze rigs niet ingezet kunnen worden is in het wier en in deze situatie zet ik altijd een chod rig in.

Inmiddels zitten we in de tweede week van oktober en krijgen Rico en ik er een beetje genoeg van het vele heen en weer rijden, het vissen en de stek bijhouden. Ondanks de goede resultaten blijkt de grote inspanning ons tegen te vallen. Zoals het er nu uitziet besluiten we beide nog een sessie van vier dagen te vissen om daarna te beslissen over het verdere traject.

Rico

De waarschijnlijk laatste sessie op onze voerstek levert voor zowel Louw als mij een dertigplusser op. Aangezien we daar wel acht dagen vissen voor nodig hadden kunnen we wel stellen dat de voerstek zijn beste tijd heeft gehad. Het is dus tijd voor een nieuw plan.

We zijn uitgenodigd door een gezamenlijke Belgische vriend om een paar dagen op zijn thuiswater te vissen en daar gaan we gebruik van maken. Een telefoontje is snel gepleegd en we kunnen terecht voor een vijfdaagse sessie op zijn circa dertig hectare grote water. Onze vriend zal voor ons enkele dagen voorvoeren zodat we goed beslagen ten ijs komen. Als wij arriveren voor onze geplande sessie zien we een prachtig water voor onze neus liggen waarvan de twee centraal liggende stekken voor ons zijn aangevoerd. Onze vriend vertelt ons dat hij verspreid heeft gevoerd op een waterdiepte van tien meter. Hij verteld ons tevens dat het niet uitmaakt welke van de twee stekken we gaan bevissen, dus Louw en ik loten erom. Ik loot rechts dus Louw pakt de linkerstek. We besluiten beide met twee hengels zo goed mogelijk op de voerplek te vissen en de derde hengel met een single hookbait op het wijd aan te bieden. Als ik klaar ben met alles opzetten en als mijn hengels inliggen ga ik bij Louw kijken. Louw is bijna klaar en alleen zijn derde hengel staat nog tegen de tent aan.

Als ik vraag of hij die nog niet in moet gooien, zegt hij: ”Zo dadelijk want de pas gesoakte boilie hangt nog even te drogen”. En hij weet ook nog niet zo goed waar hij de boilie moet aanbieden. Hij besluit uiteindelijk om schuin naar links in te werpen. Als Louw deze hengel op de steunen legt, de waker eraan hangt en zich omdraait om voor ons een biertje te pakken, krijgt hij een piep. “Niets aan de hand”, zegt hij. Dan krijgt hij weer een piep en gelijk begint de top zich te krommen. Onder het slaken van een verbaasde uitroep pakt Louw zijn hengel en zegt tegen mij: ”Rico dit kan eigenlijk niet maar het is duidelijk een grote vis.”

De vis blijft erg rustig en Louw hoeft hem eigenlijk alleen maar een beetje bij te sturen. Na tien minuten zien we onder de kant in het glasheldere water een heel grote schubkarper naar boven komen. De gele boilie hangt als een klein knikkertje links uit zijn bek. Louw roept: ”Deze is nog groter dan die andere!”

Bij de eerste poging glijdt de vis al in het net. Als Louw met de vis naar boven probeert te klauteren heeft hij mijn hulp nodig om de zware vis vrij van de grond naar de onthaakmat te dragen. Wat een bak! Na nauwkeurige weging blijkt de schub 57 pond te wegen bij een lengte van 103 centimeter. Wauw! Na het maken van foto’s en film zet Louw de gigant weer terug. We bellen onze vriend en gek scherend zeggen we tegen hem: “Wat nou een moeilijk water?”

Dat we de rest van de sessie geen teken van leven meer hebben gezien hoef ik waarschijnlijk niet meer te vertellen. Het is dus wel degelijk een moeilijk water.

Louw

De laatste twee maanden van het jaar krijgen we op deze moeilijke wateren helemaal geen beet meer. Rest mij alleen nog om de andere karpervissers en het Energyteam te bedanken voor de prettige sfeer die er aan de waterkant heerste. En last but not least een groot woord van dank aan Rico en zijn vrouw Gerdine voor de prettige tijd die wij vissend hebben doorgebracht en voor de schier onuitputtelijke voorraad boilies. Cheers mates!